Met Kerstmis kreeg ik een piepklein kerstroosje. Ik besloot het met veel zorg op te kweken. Vorige week zag ik tot mijn vreugde dat het plantje al een flinke stam had. Dat deed me denken  aan Cees Buddigh’s Ode aan een bruine esdoorn. Die ode had ik minstens 50 jaar geleden gelezen. Toch herinnerde ik me vooral de laatste strofen: ‘Af en toe hoor je hem ruisen, wat ieltjes nog/ Soms, op vakantie, kijken mijn vrouw en ik elkaar aan en zegt een van ons (vooral als het hard waait): Hoe zou het met onze esdoorn gaan? De dichter realiseerde zich dat zijn leven er iets had bijgekregen, als een onecht nakomertje.

​

Nu beschouw ik ons kerstroosje niet als een nakomertje, maar toch, ik raak er wel steeds meer aan gehecht. Ik volg de ontwikkeling van het plantje  op de voet in de hoop dat het een prachtige kerstroos zal worden. Naast de kerstroos zijn er ook andere planten die me dagelijks bezighouden. Na het opstaan, inspecteer ik de nieuwe bladeren van onze gatenplant. Het zijn er veel meer dan in vorige jaren. Ze dienen zich eerst in opgerolde staat aan en rollen zich daarna tergend langzaam uit tot een fris glanzend nieuw blad. Ook mijn kamerpalm kent dit jaar een ongekende uitbreiding van nieuwe loten. Eerst verschijnt een stevige spriet die niet onmiddellijk opvalt. Later vertakt de spriet zich en ontstaat, ook weer tergend langzaam, een nieuw uitgewaaierd palmblad. Ik weet niet waaraan ik dit alles te danken heb. Komt het omdat ik de planten dit jaar regelmatig bewonderend toespreek, of zou ik langzamerhand groene vingers beginnen te krijgen?

​

Dan zijn  er ook onze kruiden-en bloembakken op het balkon. Elk voorjaar verheug ik mij op het nieuwe seizoen. Potgrond en jonge plantjes worden gekocht. De bakken worden voorzien van verse aarde, waarin de nog kwestbare jonge plantjes worden geplant. Dit voorjaar woei een gure voorjaarswind onafgebroken over de aanplant. Peterselieplantjes en de aardbeienplantjes moesten het ontgelden. Met de kruidenplantjes  liep het goed af. Ik ben zelfs trots op de gekweekte verse kruiden. Als we bezoek hebben en mijn vrouw roept uit  de keuken: ‘Liefste, wil je even wat verse tijm, koriander en peterselie plukken voor het gerecht dat ik de gasten wil presenteren?’  Ik veer dan onmiddellijk uit mijn stoel op (vooral vanwege het ongebruikelijke ‘Liefste’), pluk het gevraagde en toon de gasten vol trots mijn oogst.

​

Met de aardbeienplantjes ging het een stuk minder goed. Vorig jaar had ik slechts een (1) aardbei geoogst. Het moesten er dit jaar besist meer worden, vond ik. Op een gegeven moment was mijn geduld met de onbramhartige wind op en heb ik de bak met aardbeienplantjes naar het wind-vrije balkon van mijn zus gebracht. En dat hielp, want dit jaar heb ik zes (6) bijzonder smakelijke aardbeien geoogst. Volgend voorjaar kweek ik de aardbeienplantjes op in een apart kasje zodat ze windvrij kunnen uitgroeien tot planten met een indrukwekkende productiviteit, hoop ik.

​

Peter de Haan                                                                                                                     augustus 2026